रोमियो

सिगमंड फ़्रॊईडच्या सबकॊंशियस थिअरीने
मॆस्टरबेशनला पॆलु दिले
पण का?
कल्पनेतल्या विज्युअल्सवर
पर्सनल ऒथोरीटी असताना
इमोशंस जनरल करुन
उगाचंच मर्यादा आल्या
एक्सप्रेशंसवर
आणि कुठल्याही आर्टीस्टच्या
बायसेक्श्युआल ऎप्रोचसारखे विक्रुत झाले
डेलिकेट इंप्रेशन
आपलेच आपल्यात
अनेकदा
हे एवढं सांगण्याचं तात्पर्य इतकच
सध्या डोळे बंद केल्या केल्या
एका बाल्कनीखाली
मान वर करुन उभा दिसतो
रोमियो
वाट बघत.....ज्युलिएटची
आता हे स्वप्न माझंच असल्याने
अधिकारव्रुत्तीनेच एक प्रश्न विचारला
"तु इथे केव्हापास्नं आहेस?"....मी हे नाही विचारणार
पण......
"कुठपर्यंत राहणार?" ह्याचच कुतूहल आहे मला
प्रकाशकिरणांइतक्या भिडस्त असलेल्या त्याच्या नजरेने
मान न फ़िरवता
फ़क्त आवाजाची दखल घेतली
शेक्सपिअरच्या संवादांच्या विरोधात जाऊन
त्याचं प्रतिउत्तर ऎकू आले
"जो पर्यंत प्रियकरांना माझा तिरस्कार वाटत नाही
कदचित....तोपर्यंत"
त्याचं ऎकुन
पापण्या लख्खपणे उघड्या झाल्या
जणु त्या वाक्याने दारावर लाथ मारली
निरोप घेण्याआधी
त्यानंतर भीती वाटु लागली
झोपेची
कारण........
डोळे मिटताना
किलकिल्या पापण्यांआड
मी
ज्युलिएट्च्या बाल्कनीला
सुरुंग लावताना पाहीलं
माझ्या
रोमियोला
ज्याला कळुन चुकलेलं की......
Everything is fair in love and war
love is over....
let me be the part of war
known as.............
Life...!!