पेन फ़क्त २ रुपये..!

पेन फ़क्त २ रुपये..!

हातात जीर्ण झोळी घेऊन
रोज एक म्हातारा
नाक्यावरल्या फ़ुटपाथावर फ़िरत असतो..
स्वत:शीच बडबडत
की...
पेन फ़क्त २ रुपये..!!

चहा पिणा-या
घोळक्यासमोर येऊन
थांबतो
अगतिकपणे आजुबाजुला बघत
आवळलेल्या मुठीमध्ये
असंख्य
पेन घेऊन
पण...
त्याचेच..!

पेन फ़क्त २ रुपये..!!
प्लीज...
असं तो किमान
चार पाच वेळा सांगतो
पण...
मुलींना आपादमस्तक न्याहळताना
फ़िरलेली मान
विस्फ़ारलेले डोळे
त्याला नसतील पहात कदाचित
कान मात्र
ठरवुन बहीरे झालेले पाहीलेत
एकाचवेळी अनेकांचे...

तोही किंचित हसतो
सगळ्यांसोबत
आणि पुन्हा सांगतो की...
पेन फ़क्त २ रुपये..!!
प्लीज...
धिस इज फ़ोर कॆंसर पेशंट्स...फ़ंड...

आणि पुन्हा मागवितात
चहा
अनेकजण अनेकांसाठी
साधा...स्पेशल...
पुन्हा आपल्या मुठीत
चहाचा ग्लास
बोटांत सिगरेट्स
पुन्हा...
मुलींना आपादमस्तक न्याहळताना
फ़िरलेली मान
विस्फ़ारलेले डोळे
त्याला नसतील पहात कदाचित
त्याचेच
पेन
घेऊन जाताना
कान मात्र
ठरवुन बहीरे झालेले पाहीलेत
एकाचवेळी अनेकांचे...

ज्यांनी ऎकलेलं असतं

पेन फ़क्त २ रुपये..!!
प्लीज...

मर्यादा आल्याच......

घर..!

घर

म्हटलं...की

मर्यादा आल्याच

चार भिंतींच्या

ज्या.....

काहींच्या जवळ असतात

काहींच्या फ़क्त दूर

काही झावळ्यांच्या

पत्र्यांच्या

विटांच्या

सिमेंटच्या

कौंक्रीटच्या

चिरेबंदी दगडांच्या

द्न्यानाच्या

तत्वद्न्यानाच्या

वय वाढलेल्या

अद्न्यानाच्या

त्वचेपासुन

त्यावरील ब्रॆंडच्याही

भिंती आल्याच ..!!

घर...म्हंटलं

की....

घर..!

घर

म्हटलं...की

मर्यादा आल्याच

गळणा-या छताच्या

पापुद्रे निघालेल्या रंगाच्या

अडगळीच्या

अडगळीतल्या धुळीच्या

तिथेच संसार थाटलेल्या किड्यांच्या

ट्युबलाईट ते साठ व्होल्टच्या बल्बच्या

काचा फ़ुटलेल्या खिडक्यांच्या

ब्लॆक एंड व्हाईट टिव्हीच्या

टेबल फ़ॆनच्या

गळणा-या घामाच्या

समाधानाच्या

शेजा-यांच्या

गोंगाटाच्या

पसा-याच्या

देव्हा-यातल्या देवांच्या

माणसामधील माणुसकीच्या

आकारापासुन विकारांच्या

आकृती पासुन विकृतीच्या

जन्माच्या

ते जगण्याच्या

स्फ़ुर्तीच्या

वासनापुर्तीच्या

येणा-या प्रत्येक पिढीच्या

सुरुवातीपासुन

शेवटाच्या

मर्यादा आल्याच

घर..!

म्हंटलं की...

Contradiction...

(रंगमंचावर देवयानी एकटीच पाय दुमडुन बसलेली आहे आणि मीरा शेजारी लाईटबॆटनकडे मान करुन.)

देवयानी :प्रयोग...

मीरा :हम्म...experiment !

देवयानी :आपण प्रयोग का करतो..?

मीरा :निष्कर्ष शोधायला

देवयानी :निष्कर्ष..? कशाचा...

मीरा :तुर्तास तरी तु तुझ्या भुमिकेचा....

देवयानी :माझी...भुमिका...माझी खरंच कसली भुमिका आहे का..?

मीरा :हा प्रश्न भुमिकेला नव्हे तर...व्यक्तीला पडायला हवा...

देवयानी :मीरा...पण माझं काहीच चुकलेलं नाहीये...

मीरा :अगदी हेच realization...मेक अपच्या थराखालच्या त्वचेला झालं असतं तर..मी भेटलेच नसते तुला....

देवयानी :मी दरवेळी ग्रीनरुम बाहेर कचराकुंडीसारखीच निश्चल उभी असते....दरवाजाबाहेर वाट बघत....

मीरा :देवयानी रंग फ़िके पडतात...

देवयानी :भावना...?

मीरा :रंगांना नसुन वृत्तीला असते.!

देवयानी :मला का कुणीच समजुन घेत नाही....

मीरा :स्वत:चं सांत्वन करायला शिक.

देवयानी :नाही जमणार मला...

मीरा :मग तु अभिनय कर..

देवयानी :नाही जमणार मला...

मीरा :तर मग रडण्याचा प्रयत्न कर...रुदालीसारखा...

देवयानी :जमेल मला..?

मीरा :पुर्वीच्या देवयानीच्या वाट्यातलंही रड...

देवयानी :(किंचित वळुन)..कदाचित आता जमेल...मला..!!!

मीरा :देवयानी ह्या वरच्या उजेडाचा काय अर्थ असेल..?

देवयानी :(गुडघ्यांत मान टाकुन) नाही ठावुक...

मीरा :उजेडाचा स्वार्थ काय..?

देवयानी :मार्ग दाखवणे.!

मीरा :तर अंधाराचा नाद का..? अंधारातल्या गर्दीत सगळेच एकटे असतात....भुतकाळाला घेऊन..!!

देवयानी :................................................................................................................................................

रिएक्शन

कथा कवितांच्या पसा-यांत

मीराला

काहीतरी सापडलं होतं

यंदा...

फ़क्त मला न दिसणारं..!

बेडवरल्या कागदांना तिने

सारलं मातीसारखं

ईकडे तिकडे

आणि हात टेकुन ती बेडवर

सुन्नपणे पाहु लागली...

कदाचित......

तिलाच काहीतरी सापडलं होतं

मी सोडुन ..!

तिने तिची मान आता कलती केली होती

निश्चयाने

तिच्या डोळ्यांतला

एकेक थेंब

बघ्यांप्रमाणे गर्दी करु लागला

रिएक्शनशिवाय

पण... ओठांमधल्या शब्दांनी

एकमेकांना धीर देऊन

मीराला

बोलायला भाग पाडलंच

की....

"इथे कुणाच्यातरी पाठीवरच्या

तीळाचा ठ्सा आहे..."

हे ऎकुन मात्र

माझ्या अश्रुंनी नाही घेतली

बघ्यांची भुमिका

मीराने त्या ठश्याला

अलगद

स्पर्श केला

आणि माझ्या डोळ्यांत पाहीलं

त्या काळ्या तीळाची

डेप्थ

तिला माझ्या नजरेत दिसली

आणि नकळतंच

त्या भयाण शांततेत

दरवळु लागला

पुन्हा

केतकीचा

गंध...

विषारी वायुसारखा...

जो

फ़क्त कळत नव्हता

मीराला

मीरेचाच..!