(रंगमंचावर देवयानी एकटीच पाय दुमडुन बसलेली आहे आणि मीरा शेजारी लाईटबॆटनकडे मान करुन.)
देवयानी :प्रयोग...
मीरा :हम्म...experiment !
देवयानी :आपण प्रयोग का करतो..?
मीरा :निष्कर्ष शोधायला
देवयानी :निष्कर्ष..? कशाचा...
मीरा :तुर्तास तरी तु तुझ्या भुमिकेचा....
देवयानी :माझी...भुमिका...माझी खरंच कसली भुमिका आहे का..?
मीरा :हा प्रश्न भुमिकेला नव्हे तर...व्यक्तीला पडायला हवा...
देवयानी :मीरा...पण माझं काहीच चुकलेलं नाहीये...
मीरा :अगदी हेच realization...मेक अपच्या थराखालच्या त्वचेला झालं असतं तर..मी भेटलेच नसते तुला....
देवयानी :मी दरवेळी ग्रीनरुम बाहेर कचराकुंडीसारखीच निश्चल उभी असते....दरवाजाबाहेर वाट बघत....
मीरा :देवयानी रंग फ़िके पडतात...
देवयानी :भावना...?
मीरा :रंगांना नसुन वृत्तीला असते.!
देवयानी :मला का कुणीच समजुन घेत नाही....
मीरा :स्वत:चं सांत्वन करायला शिक.
देवयानी :नाही जमणार मला...
मीरा :मग तु अभिनय कर..
देवयानी :नाही जमणार मला...
मीरा :तर मग रडण्याचा प्रयत्न कर...रुदालीसारखा...
देवयानी :जमेल मला..?
मीरा :पुर्वीच्या देवयानीच्या वाट्यातलंही रड...
देवयानी :(किंचित वळुन)..कदाचित आता जमेल...मला..!!!
मीरा :देवयानी ह्या वरच्या उजेडाचा काय अर्थ असेल..?
देवयानी :(गुडघ्यांत मान टाकुन) नाही ठावुक...
मीरा :उजेडाचा स्वार्थ काय..?
देवयानी :मार्ग दाखवणे.!
मीरा :तर अंधाराचा नाद का..? अंधारातल्या गर्दीत सगळेच एकटे असतात....भुतकाळाला घेऊन..!!
देवयानी :................................................................................................................................................
No comments:
Post a Comment