तव्यात पडल्या ओल्या ओल्या
उकळुन भाज्या हळुच सार्या
मटर जरासे भांडुन करती
सिमला मिर्चिशी मारामार्या
गरीब बिचारा इथे बटाटा
वाडग्यात आधीच घाबरला
तव्यात चेचुन चेचुन हलके
अलगद साल्याला कुस्करला
पेटुन उठल्या वाफ़ा आता
जशी जळावी चिता
का भाज्यांच्या नशीबी नसते
त्यांची भगवदगीता !
उडी मारुनी तव्यात आता
बटर भयानक येतो
विरघळुन भाज्यांवर टोणगा
अख्खा एरीया घेतो
जिरे टाकुनी होऊ लागते
एरीयावरही हल्ले
बळी गेलेल्या भाज्यांचे
कसे ऎकु येतील सल्ले?
आल्यालसणाची पेस्ट दिवाणी
सगळ्या पब्लिकवर पडते
जशी नकोशी असे प्रेयसी
त्यासम क्षणभर अडते
चारही दिशांना तव्यावरुनी
भाजी फ़िरते सारी
जखमेवरती मीठ मसाला
टाकुन होतो शेवट
कुणास सुचली अशी अवदसा
कुणास जमला हा कट
भाजी आता भाजुन लाजुन
होऊ लागते लाल
जनावरांच्या प्रथेसम इथल्या
ह्या भाज्याही हलाल !
this poem is solely property of Ketki Dingore and further i do not have any kind of authority or copyrights regarding poem titled as PAAVBHAJI.the thought of the poem suggested by her at early morning before her breakfast about to began. it was her keen intrest and desparate wish that me (Hrishikesh Koli) must write or scribble something about the PAAVBHAJI....which is her most favorite due to her Dad who makes paavbhaaji so deliscious ...i guess....so all the asthetics and poetic approches are belonging to her....and i dont have any objection.(Do ihave any??)
ReplyDeletethanking you and forgive me if i went wrong regarding your PAAVBHAAJI!!