दादर स्टेशनच्या
रेल्वे प्लॆटफ़ोर्मवर
संध्याकाळच्यावेळी
डिऒड्रंट व घामाचे
सुकलेले शरीरावरचे फ़्रस्ट्रेशन घेऊन
भेळीप्रमाणे मिक्स होत जाणार्या
अर्बन आणि रुरल गर्दीच्या
दरम्यान
निश्चल उभी होती
इंडीकेटरखाली
मीरा
शोधत तिच्या
क्रूष्णाला
इसवी सन दोन हजार दहाच्या
गजबजलेल्या ठिकाणी
तिला तो
ऒझरता दिसावा
म्हणुन
जेन्ट्स कंपार्टमेंटकडे
रोखलेली नजर
शुन्य होऊ लागली
इंडीकेटरच्या आकड्यांखाली
ती आता एकटीच
मुर्तीप्रमाणे स्तब्ध झाली
काळ पुढेही सरकतो
हे तिला माहीत नसावं
जेन्युएन कमिटमेंट
मीराच्या नशिबात
नव्हतीच कधी
वरदान म्हणुन फ़क्त
इच्छा होती
त्याला पाहण्याची
डोळे भरुन
शेवटचं......
पुन्हा
किंचित
ऒझरतंच
तिने पापण्या बंद केल्याही असत्या
पण
प्रेम व्यक्त करण्याचं
भाग्य
कधीच नव्हतं
अर्बन मीरेच्याही
नशिबात
आणि शिरते
लेडीज कंपार्टमेंटमध्ये
प्रवास करायला
नेमका कुठला
तो
तिलाच
ठावुक
पण...........
प्रवास करावा लागणार
हे मात्र
नक्कीच
कळलेलं असावं
मीराला ...!
No comments:
Post a Comment